I guess it is a visceral reaction. I will stop watching cricket the day Sachin retires. Watching Sachin taking the signature stance after a crotch yank and then driving one straight through was cricketing equivalent of heaven. I don't get same kick watching Dhoni heaving one physics defying helicopter shot or Uthapa slamming a tennis forehand shot over the bowler. On the surface, my aversion to this form of power-cricket seems purely based only on lack of quality in cricket. But there seems to be more to it.

[Editorial Team Note: 75 years after his death, Antonio Gramsci (January 22, 1891 – April 27, 1937), the famous Italian Marxist Leninist, remains one of the beacons for left-progressive politics. This biographical sketch is the first in a series of articles that review and critically engage with Gramscian thought and lessons for contemporary praxis.]

തൃശൂരിൽ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്പത്തിരണ്ടാമത് സംസ്ഥാന സ്കൂൾ യുവജനോത്സവം വാർത്തകളിലും ചാനലുകളിലും നിറഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന സമയമാണിപ്പോൾ. ഈ അവസരത്തിൽ സ്കൂൾ യുവജനോത്സവങ്ങളുടെ പ്രസക്തിയെക്കുറിച്ച് ഒറ്റപ്പെട്ട ചില വിശകലനങ്ങളും വിമർശനങ്ങളും ഉയർന്നുവരികയുണ്ടായി. അതിലൊന്ന് നാലാമിടത്തിൽ വന്ന സ്കൂള്‍ കലാമേളക്ക് ആര് മണികെട്ടും എന്ന സി. ആർ. ഹരിലാലിന്റെ ലേഖനമാണ്. പ്രസ്തുത ലേഖനത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതുപോലെ "ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ കലോത്സവം" എന്ന് കേരളീയർ വീമ്പിളക്കുന്ന സ്കൂൾ കലോത്സവം എന്ന മാമാങ്കം ശുദ്ധ"ബോറും" അസംബന്ധവുമാണെന്ന് ആരെങ്കിലുമൊന്ന് വിളിച്ചു പറയേണ്ട കാലം കഴിഞ്ഞു.

കൊറിയന്‍ വിഭജനം നല്‍കിയ മായാത്ത മുറിപ്പാടുകള്‍, ഇരുപതുലക്ഷം ജീവന്‍ അപഹരിച്ച യുദ്ധം, ഇന്നും നിലനില്‍ക്കുന്ന സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍. ഈ വിഷയങ്ങള്‍ എന്നും കൊറിയന്‍ സിനിമകള്‍ക്ക്‌ ഇതിവൃത്തം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. സങ്കുചിതമായ ദേശീയത ഇല്ലാത്ത ഒരു യുദ്ധസിനിമ നമുക്ക് ഇന്നും അന്യമായിരിക്കുമ്പോള്‍, കൊറിയന്‍ സിനിമ യുദ്ധത്തിന്റെ കഥകള്‍ "ഫില്‍ടറുകള്‍" ഇല്ലാതെ വളരെ ധീരമായി വെള്ളിത്തിരയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പൊതുയോഗ വേദിയില്‍ നാടന്‍ പാട്ടിനൊത്ത് ചുവടുവെച്ചപ്പോള്‍ അതിത്ര പുകിലാകും എന്ന് പി കെ ശ്രീമതി സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകില്ല. ഒന്നാം പേജില്‍ തന്നെ "സമ്മേളനവേദിയില്‍ പി കെ ശ്രീമതിയുടെ നൃത്തച്ചുവടുകള്‍" എന്ന് മാതൃഭൂമി അച്ചുനിരത്തി. ഇത്തരം തരംതാണ മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തനത്തെ വിമര്‍ശിക്കാന്‍ നേര് പറഞ്ഞാല്‍ സാമാന്യ യുക്തിയും വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ കുറിച്ചൊരു ബോധവും മതി. പാട്ടു കേട്ടാല്‍ നൃത്തം ചെയ്യുവാനും, താളം പിടിക്കുവാനുമുള്ള താല്‍പര്യവും അവകാശവും ശ്രീമതി ടീച്ചര്‍ക്കും രാജ് ഘട്ടില്‍ നൃത്തം വെച്ച സുഷമാ സ്വരാജിനുമുണ്ട് എന്ന തിരിച്ചറിവില്‍ തീരുന്ന പ്രശ്നമേയുള്ളൂ അത്.

"വെള്ളത്തിന്റെ വിലയൊക്കെ സര്‍ക്കാര്‍ ഒന്ന് പുതുക്കി നിശ്ചയിക്കണം. ഇപ്പൊ എന്തൊരു വിലക്കുറവാ.. തനി പകല്‍കൊള്ള!” പറയുന്നത് ബാര്‍ബര്‍ഷാപ്പില്‍ രാഷ്ട്രീയവിവാദങ്ങള്‍ക്ക് തിരി കൊളുത്തുന്ന ശശിയണ്ണന്‍ അല്ല. മൊണ്‍ടെക് സിങ്ങ് അലുവാലിയജി ആണ്. ഇന്ത്യയുടെ ആസൂത്രണ കമ്മീഷന്റെ ഉപാധ്യക്ഷന്‍. മന്‍മോഹന്‍ജിക്ക് കാര്യം അറിയാം - ആസൂത്രിതവികസനം എന്നത് സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിന് പറ്റിയ ഒരു അബദ്ധമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ആസൂത്രിത വികസനത്തിന്റെ ചുക്കാന്‍ പിടിച്ച പി. സി. മഹലനോബിസ് നല്ല രീതിയില്‍ 'ചുവപ്പ്' ആയിരുന്നു. ചുവപ്പ് എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഈ മാര്‍ക്സും ലെനിനും ഒക്കെ വായിക്കുന്ന "ടൈപ്പ്".

Christopher Hitchens, in his autobiography Hitch-22, enunciates the contradictions of living the lives of Comrade Chris and socialite Christopher. Between the donkey jacket wearing Comrade Chris and dinner jacket socialite Christopher, he enlivened life with multifarious roles. In his extraordinary career, Hitchens redefined and owned the role of Public Intellectual by being a writer, a journalist, a broadcaster, a polemicist, a raconteur, a provocateur,and a pugnacious critic of culture.

Another year, yet another UN climate change conference. The message from this year’s UN climate conference in Durban, South Africa is loud, clear and extremely worrying. The world is accelerating down a path of irreversible and catastrophic climate change. Even worse, there’s no real solution in sight.

It was on December 25,1991 that the red banner of the Soviet Union was lowered over the Kremlin for the last time. A nation and a system that posed the only credible challenge to the capitalist dream on global domination was slipping into history. The Soviet Union, protected by its massive Red Army, aided by its ruthless KGB security apparatus, abetted by its propaganda-fed labour unions, inhabited by a pension assured citizenry, guided by a largely geriatric leadership, imploded due to the inherent internal contradictions of Stalinism.