Julius Fučík was a man who was murdered twice. He was murdered in flesh by the Nazis, desperate to silence the resistance of which he was a part. Four decades later, he was murdered in spirit by his own countrymen desperate to prove their loyalty to their new found faith- corporate capitalism. Yet, Fučík and his works refuse to wither away into history. His words still have the power to invigorate and inspire the human spirit; his words still haunt the enemies of freedom. The lucid clarity and the absolute conviction of his works are hallmarks of Fučík.

There is a perception being circulated widely today that Theory and Practice are two different entities and they need not necessarily have any interconnection.

Theory is good for listening, but may not be applicable in practice. These thoughts are promoted especially when it comes to the Social & Political arena of society, certainly less when compared to the Scientific & Technological fields.

യാത്രകള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കള്‍. ഞങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ മൂന്നു ദിവസം നീളുന്ന ഒരു വാരാന്ത്യം. ഒരു IT കമ്പനിയില്‍ വെച്ച് യാദൃഛികമായി കണ്ടു മുട്ടിയ രണ്ടുപേര്‍ ആണെങ്കിലും സിനിമ, മലയാള സാഹിത്യം, രാഷ്ട്രീയം, ചരിത്രം തുടങ്ങി ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടു പേര്‍ക്കും പൊതുവായ താത്പര്യം ഉള്ള വിഷയങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് നീണ്ടതാണ്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് വായിക്കുകയോ പഠിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടുള്ള സാഹിത്യം അപരിചിതം ആയ ഏതോ ഭാഷയില്‍ മണിക്കൂറുകളോളം ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന ഞങ്ങള്‍ ഓഫീസിലെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് പലപ്പോഴും അത്ഭുത ജീവികള്‍ ആയിരുന്നു.


സര്‍ഗ്ഗധാര: എന്നു മുതലാണ് കവിതയുടെ 'കണ്ണട' ധരിച്ചത്?

മുരുകന്‍ കാട്ടാക്കട: ചെറുപ്പകാലത്തുതന്നെ കവിതയെഴുത്തുന്ന ശീലമുണ്ടായിരുന്നു, സ്കൂളില്‍ പടിക്കുമ്പോള്‍ കവിതകളെഴുതി പലരുമായി പങ്കുവെയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. 1998 മുതലാണ് കവിത എഴുതി ശ്രദ്ധിക്കപെട്ടത്.

സര്‍ഗ്ഗധാര: മുരുകന്‍ കവിതകളെ ആഗോളീകരണത്തിന്റെ അധിനിവേശത്തിനെതിരെയുള്ള പ്രതിരോധത്തിന്റെ കവിത എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചാല്‍?

From my childhood, I wanted to be a revolutionary to change the world I inhabited. And I’ve been looking through my vista for an uprising, but till now I’ve not heard any chants nor do I know the route to any “liberation” squares. But every morning my beloved newspaper brings me news about a revolution which has brought the Government to its knees. Is this a time to rejoice, or am I seeing the withering away of my beloved republic?

Close to four centuries ago, Voltaire observed that if we believe in absurdities, we shall commit atrocities and that praying to God was to flatter oneself that with words one can alter nature. For Voltaire, religion was the invention of the first fraud who came across an idiot. Generations and centuries later many men the world over, most of them much less articulate, are still having to make the exact same case. Worse, the existing hegemony tends to make them use jargonized, even intellectually dishonest phrasing. It is a rather remarkable circumstance.

ഇന്നത്തെ നവ ലിബറല്‍ യുഗത്തില്‍ മാര്‍ക്സിസത്തിന്റെ പ്രസക്തിയെ കുറിച്ച് പീ ജിയുമായി ഒരു സംഭാഷണം. ആഗോളീകരണം, സ്വകാര്യവത്കരണം, ഉദാരവത്കരണം തുടങ്ങിയ നവ ലിബറല്‍ നയങ്ങളിലൂടെ പഴയ സാമ്രാജ്യത്വ ആധിപത്യം പ്രച്ഛന്നരൂപത്തില്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ അവക്കെതിരായ ഒരു താത്വികായുധമെന്ന നിലയില്‍ മാര്‍ക്സിസം-ലെനിനിസത്തെ കവച്ചു വെക്കാന്‍ പോന്ന മറ്റൊരു സിദ്ധാന്തവും ഇന്ന് മാനവരാശിയുടെ മുന്‍പിലില്ല എന്ന് അദ്ദേഹം അടിവരയിട്ടു പറയുന്നു.

The exaggerated rumours during the Egyptian revolution, that the revolution itself was a ramification of the existence of social networks like Facebook and Twitter is preposterous, and indicates the myopic understanding of such analysts.

While Facebook and Twitter did influence the rate of information dissemination and to some extent online mobilization, the idea that if for no Facebook and Twitter the Egyptian revolution and the Tahrir Square struggle would not have occurred is simply ridiculous.

The Great Schism

We are seeing a schism in journalism, the fourth estate is moving to a landscape where the future of news will be determined. For the time being, the fault lines are not clear enough to segregate the parties. The old school is led by the once-omnipotent Rupert Murdoch, and the rival gang is evolving in Guardian.co.uk. In a conventional war, The Guardian doesn’t hold any chance against Murdoch’s wall. Rupert Murdoch’s News Corp is omnipresent and plays a major role in formatting the public opinion across the globe.