വര്‍ഷം അവസാനിക്കുവാന്‍ ഏതാനും മണിക്കൂറുകള്‍ കൂടി മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളുവല്ലോ. ശാസ്ത്ര - കലാ - സാഹിത്യ - സാമൂഹ്യ - രാഷ്ട്രീയാങ്കണങ്ങളിലെല്ലാം സംഭവ ബഹുലമായ വത്സരം. വാര്‍ത്താ വിനിമയ - സാങ്കേതിക വികാസ മേഖലകളിലെ ദ്രുത വളര്‍ച്ചയും ഇന്റര്‍നെറ്റ് സേവനങ്ങളുടേയും മൊബൈല്‍ ഡിവൈസുകളുടേയും സാര്‍വത്രികവും ചെലവു കുറഞ്ഞതുമായ ലഭ്യതയും സാമൂഹ്യമാദ്ധ്യമസജീവതയുടെ പാരമ്യതയും ഒക്കെ ചേര്‍ന്നു മനുഷ്യന്‍ സ്മാര്‍ട്ട് ആയി ക്ഷീണിച്ചു തളര്‍ന്ന വര്‍ഷവും കൂടിയാണു പോയ്പ്പോവുന്നത്.

These are few lines from the long forgotten poem “The Song of the Shirt” of Thomas Wood that resonates forcibly with “Putting-Out” form of labor prevalent in the late 19th century. The song is about a woman working under the wretched conditions of “Putting out system”; a system widely used in English and American textile industry as means of subcontracting the work and completing it in offsites, often at crowded workshops under poor conditions, usually with piece-rate system of payment. You get paid for the number of pieces of garment you produce.

പുരാതന ഗ്രീസിലെ വിശ്രുത നാടകകാരന്മാരായിരുന്ന ഈസ്കിലസിന്റെയും സോഫോക്ലിസിന്റെയും യൂറിപ്പിഡിസിന്റെയും ദുരന്തനാടകങ്ങൾ വിഖ്യാതമാണ്. കടുത്ത സാമ്പത്തിക തകർച്ചയിലൂടെയും സാമൂഹ്യ പ്രതിസന്ധിയിലൂടെയും കടന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ ഗ്രീസിലെ സംഭവവികാസങ്ങൾ ഒരു ദുരന്തനാടകമായി വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു എന്നുള്ളത് ചരിത്രത്തിന്റെ നിയോഗമായിരിക്കാം. 2008-ൽ ആരംഭിച്ച് ഇന്നും തുടരുന്ന ആഗോള സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുടെയും, 2009-ൽ ആരംഭിച്ച യൂറോപ്യൻ കടപ്രതിസന്ധിയുടെയും ഭാഗവും ബാക്കിപത്രവുമാണ് ഗ്രീസിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ. എന്താണു ഗ്രീസിൽ സംഭവിക്കുന്നത്?

കൊളംബിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രോഫസർമാരായ ജഗദീഷ് ഭഗവതിയും അരവിന്ദ് പനഗേറിയയും നോബല്‍ സമ്മാനജേതാവായ അമര്‍ത്യ സെന്നിനെ ഈ അടുത്ത കാലത്ത് നിശിതമായി വിമര്‍ശിച്ചത് സാമ്പത്തിക വളർച്ചയെയും പുനര്‍വിതരണത്തെയും സംബന്ധിച്ച ചർച്ചകൾക്ക് കളമൊരുക്കി. സമ്പത്തിന്റെ പുനര്‍വിതരണത്തെക്കാള്‍ വളര്‍ച്ചാനിരക്കിനാണ്‌ കൂടുതല്‍ പ്രാമുഖ്യം നൽകേണ്ടത് എന്നും അതല്ലെങ്കില്‍ പുനർവിതരണം നടത്താന്‍ സമ്പത്ത് ഉണ്ടാകുകയില്ല എന്നുമാണ് ഭഗവതിയും പനഗേറിയയും വാദിച്ചത് . സാമ്പത്തിക വളര്‍ച്ചക്ക്‌ ഏറെ പ്രാമുഖ്യം നല്‍കുന്ന സംസ്ഥാനം എന്ന നിലയില്‍ മാധ്യമങ്ങളാല്‍ കൊട്ടിഘോഷിക്കപെട്ട ഗുജറാത്തിനെ അവര്‍ മാതൃകയാക്കി.

From being a docile lot for quite some time, the consciousness of the working class has been rising over the past 5 years. This is truer about the advanced capitalist countries than others. Though the Occupy Wall Street in the US has been a movement largely led by students and the unemployed, the discontent among the working class in the US has been sprouting up here and there. In this context, the Fast-Food Fight or the 15 dollar an hour fight is gaining popularity and significance.

Since the time of the second wave of reforms in 1990s and its embedded neoliberal policies1, the economic gain of capitalist class has been enormous. During this period the Indian capitalists multiplied their fortunes many fold2 (Das 2013; Patnaik 2010a). As a token of this the growth trajectories of Indian economy climbed to break the “Hindu” rate of growth of 3.5% per annum (Kumar 2009).

The reformer-crusader Finance Minister, Palaniappan Chidambaram, didn’t waste his eighth opportunity to present the Union Budget, the last full budget before 2014 elections, by helping the rich and giving peanuts to the rest of India.

Last month, after the costliest and arguably, the nastiest campaign in history, Barack Obama secured four more years in the most high-profile job in the world. Voters picked Obama over millionaire Romney despite a stubbornly high unemployment rate and a weak economic recovery in the aftermath of the Lehman collapse in 2008.