അന്ന്‌ ഉത്രാടമായിരുന്നു. സന്ധ്യ മയങ്ങുന്ന നേരം. വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തായി കാലത്ത്‌ താന്‍ തന്നെയിട്ട പൂക്കളത്തിനരികിലൂടെ അയാള്‍ ഉലാത്തുകയായിരുന്നു. ചെറുതെങ്കിലും അടിയിലെ മണ്ണ്‌ ഒട്ടും കാണാത്തരീതിയില്‍ കനത്തിലിട്ടിരുന്ന അതിലെ പൂക്കള്‍ ഉച്ചവെയിലേറ്റ്‌ വാടി, കാറ്റടിച്ച്‌ സ്ഥാനം തെറ്റി, കളത്തിന്റെ ആകൃതിയില്ലാതാക്കി ചിതറിക്കിടക്കുകയാണ്‌. എന്നിട്ടും കഴിഞ്ഞുപോയ നല്ലതിനെയെന്തിനെയോ അത്‌ ഓര്‍മ്മിപ്പിയ്ക്കുന്നുണ്ട്‌ എന്ന്‌ അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നി. രാവിലത്തെ തെളിച്ചത്തിലും വലുതായി വൈകുന്നേരത്തെ വാട്ടത്തിന്‌ ഒരു പ്രത്യേക ചൈതന്യമുള്ളതുപോലെ. ഇനി ഒരു രാത്രി കൂടി അവയ്ക്കീ മുറ്റത്തിനെ അലങ്കരിയ്ക്കാം.